Parels uit het verleden: Double Indemnity

In ‘Parels uit het verleden’ wordt elke week een film behandeld die vóór het jaar 2000 verschenen is. Om weer in herinnering te brengen. Een blik te werpen op die ene parel uit de rijke geschiedenis van de cinema. Bekende en minder bekende films zullen de revue passeren. Films die je raakten, tot tranen roerden, of onder opzwepende muziek de adrenaline door je lijf deden gieren. Deze week grijpen we terug op een film die bijna zeventig jaar geleden verscheen.

Film noir
En met die film blikken we tegelijkertijd terug op een vergeten genre uit de roemrijke filmgeschiedenis, de film noir. Een genre dat uit de jaren '40 en '50 van de vorige eeuw stamt en een mooie term was voor de stijlvolle misdaad drama's die Hollywood in die periode uitbracht. Het waren films die beroemd werden om hun ingenieuze verhaallijnen, knappe acteerwerk en ook bekend stonden om hun nihilistische blik op de werkelijkheid. In dat alles glorieerde Double Indemnity in 1944, toen de kijker een kleine twee uur aan zinderende beelden voorgeschoteld werd.

Een dodelijke levensverzekering
Double Indemnity verhaalt over de uitgebluste, door de wol geverfde verkoper van verzekeringen Walter Neff (Fred MacMurray) die na zijn vele jaren van dienst het hele systeem van binnen en buiten kent. Op een dag krijgt Neff de opdracht om een klant ervan te overtuigen zijn autoverzekering te verlengen, aangekomen bij het huis blijkt echter alleen zijn charmante vrouw thuis te zijn. Verliefd geworden op de schone Phyllis Dietrichson (Barbara Stanwyck) besluiten ze samen om haar van een ongelukkig huwelijk af te helpen en bovendien een forse verzekeringspremie op te strijken met het vermoorden van haar man.



Hier bedenken ze een verrukkelijk plan voor dat feilloos in elkaar lijkt te passen, totdat Dietrichson een vrouw met meerdere gezichten blijkt te zijn, een perfect gespeelde femme fatale. Niet alleen de bedrieglijkheid van Dietrichson achtervolgt Neff echter. Op het kantoor waar hij werkt zit ook Barton Keyes (Edward G. Robinson), een goede vriend van Neff en aangesteld om schadeclaims te verifiëren. Keyes verdenkt in eerste instantie niets, maar staat bekend om zijn feilloze gevoel voor het ontdekken van de waarheid. Het duurt dan ook niet lang voordat hij een luchtje aan de zaak ruikt.

Een meesterlijk plot dat dankzij snelle en intelligente dialogen zonder meer tot een van mijn persoonlijke favorieten wordt gerekend. Het acteerwerk van Robinson en MacMurray wisten me met name weg te blazen, maar de cinematografie van de film was ook grenzend aan volmaaktheid. Het feit dat de film dan ook geen enkele van de zeven oscarnominaties kon verzilveren, kan dan ook sterk de Acadamy worden aangerekend. Met name ook doordat Double Indemnity grotendeels in een flashback wordt verteld, een unicum in die tijd dat bovendien goed was uitgewerkt.

Wat vind jij?
Een lust voor het oog van de film noir-fan. maar ook zeker een schitterende film voor iedereen die van een goed plot en prima acteerwerk houdt en zich niet laat afschrikken door de afwezigheid van kleur. Wat vond jij ervan, mocht je hem gezien hebben?