Scott Pilgrim is een doodnormale 23-jarige jongen uit Toronto. Hij heeft geen baan, slijt zijn tijd als basgitarist in zijn band Sex Bob-Omb en heeft tot afkeer van zijn vrienden en zus een relatie met een 17-jarig meisje van de katholieke middelbare school. Maar dan verschijnt Ramona Flowers in zijn leven en Scott wordt tot over zijn oren verliefd. Ze is letterlijk en figuurlijk het meisje van zijn dromen. Hij heeft er alles voor over om met haar te kunnen daten. En dat is maar goed ook, want om met haar om te kunnen blijven gaan moet hij eerst haar zeven kwaadaardige exen verslaan.

Sneltreinvaart
Zeker in het begin is het moeilijk om de draad niet kwijt te raken. Personages worden in rap tempo geïntroduceerd, gebeurtenissen gaan zonder enige samenhang in elkaar over en met name Scott lijkt zo nu en dan werkelijk van de ene naar de andere plaats te teleporteren. Kortom, de film dendert in het begin in sneltreinvaart door, eigenlijk tot het moment waarop de eerste kwaadaardige ex zijn intrede doet. Op dat punt denk je net dat je het idee van de wereld van de film een beetje door hebt. Maar dat moet je alweer snel opgeven, want het kan nog absurder. Deze hoge snelheid in het verhaal, met soms zeer korte shots die elkaar in hoog tempo opvolgen, maakt dat de film eigenlijk geen moment saai is en boordevol actie zit.

Like, totally cool taalgebruik 'n stuff
De stijl van Scott Pilgrim vs. the World is heerlijk verfrissend. De matrix-achtige gevechten worden gepresenteerd als in een videogame en Scott verdient 'experience' voor elke vijand die hij verslaat. Daarnaast zijn er speciale vaardigheden te verkrijgen en leveren combo-aanvallen extra schade op. Ook het stripboekverleden van Scott Pilgrim (de film is gebaseerd op een stripboekenserie) wordt niet vergeten. Wanneer er op het scherm een telefoon overgaat horen we dat niet alleen aan het gerinkel, maar verschijnt ook de tekst in beeld zoals je bij een stripboek zou verwachten. Ook het taalgebruik sluit aan bij deze jonge uitstraling. Geen strak gestileerde dialogen, maar lekker veel totally, whatever en vooral veel zinnen die eindigen op 'n stuff.

Muziek en flauwe humor
Muziek speelt een grote rol in de film. Natuurlijk met de band Sex Bom-Omb, die in een zoektocht naar een eerste platencontract deelneemt aan Battle of the Bands, maar dit is niet slechts een zijlijn in de plot. Battle of the Bands krijgt namelijk een heel nieuwe betekenis als de kwaadaardige exen hun intrede doen en meerdere van de gevechten uitmonden in een duel met veel harde bass riffs en kolkende, gekleurde muziekgolven. En het is ook nog eens lekkere muziek!

Een minpuntje aan de film is de humor, die bij vlagen wel erg flauw is. Dat past niet bij een film als deze, die weliswaar een hoge amusementswaarde heeft, maar zichzelf toch wel wat serieuzer zou mogen nemen. Nu wordt er af en toe gegrepen naar woordgrappen en belachelijke situaties van het niveau Scary Movie, maar Scott Pilgrim vs. the World is een heel ander soort film dan dat. Scott zelf is een beetje een sulletje en daar is niks mis mee, want het past bij de film, maar soms ligt het er een beetje te dik bovenop.

Conclusie
Scott Pilgrim vs. the World is een verfrissende, originele film die op een mooie manier strips, games en lekker veel muziek weet samen te voegen. Het resultaat is een film vol actie, die eigenlijk van begin tot eind spannend is. De hoge snelheid van de film is even wennen, maar uiteindelijk juist wel fijn omdat er toch zeven exen zijn om af te werken. Na de derde ga je je afvragen of het niet te veel van hetzelfde wordt bij de andere drie, maar door de originele aanpak valt dat heel erg mee. You totally gotta go see this 'n stuff!