Wanneer je het verhaal van Skyline leest voor je naar de film gaat kijken, weet je dat je bepaalde clichés kunt verwachten. Aliens die de aarde aanvallen en alle leven uit komen roeien, het is intussen al te vaak gedaan. Natuurlijk is het een uitdaging om daar nog wat interessant van te maken. Helaas lijken de makers van Skyline dat niet eens geprobeerd te hebben. De film wekt de indruk een samenraapsel te zijn van elementen uit eerder verschenen films in het genre. Dus, HOT's en NOT's. Waar te beginnen?

Gelikt
Goed, om met het positieve nieuws te beginnen: met de stijl is niks mis. De graphics zien er gelikt uit en de film doet haar titel eer aan. De personages gunnen ons vanaf het dak van de flat waar het stel opgesloten zit meerdere schitterende uitzichten op de Skyline van Los Angeles. Met de op het gigantische plasmascherm aangesloten telescoop kunnen de hoofdrolspelers elke gevechtscène tot in detail volgen. Kortom, het ziet er mooi uit allemaal.

Verder ontbreekt het in de film niet aan actie. Niet meer dan twee uur lang wordt het daarmee geen moment saai. Tegelijkertijd is dat ook één van de zwakke punten van Skyline. Misschien had er wat meer tijd in het ontwikkelen van een daadwerkelijke plot gestopt kunnen worden. Het werkt ook niet altijd, soms is het gewoon too much. Persoonlijk moest ik meerdere keren een lachbui onderdrukken bij een scène die overduidelijk niet grappig bedoeld was.

Mengelmoes
Goed, de pluspuntjes hebben we gehad. Dan nu datgene wat de film opbreekt. Zoals ik al eerder zei loopt Skyline, zelfs voor sci-fi begrippen, over van de clichés. Nog afgezien van de plot, want laten we eerlijk zijn, die komt bij elke buitenaardse invasie op hetzelfde neer. Maar Skyline gaat verder dan dat. Wie The Matrix heeft gezien, zal bijvoorbeeld de octopusachtige aliens wel erg herkenbaar vinden. De luchtgevechten en de ruimteschepen lijken wel heel veel op wat we in Independence Day al voorbij zagen komen. En mocht je een déjà vu gevoel hebben bij de lange tentakels met zoeklicht voor het opsporen van de mensen, dan heb je waarschijnlijk War of the Worlds ook gezien.

Dan nog de plot zelf. Zoals gezegd, de kern is zoals in elke film in dit genre. Totaal onverwacht wordt de aarde aangevallen door vreemde wezens van een andere planeet, in onverwoestbare ruimteschepen, om de mensheid uit te roeien. Net als in de meeste films lijkt het ook in Skyline te gaan om het 'oogsten' van mensen, maar het hoe of waarom wordt nooit helemaal duidelijk. Kern van de plot lijkt te zijn dat een van de hoofdpersonages uitgroeit tot een soort mesias. Maar hoe dan? En vooral: WAARÓM? Dat is een vraag waarmee je tot het einde blijft zitten.

Een einde dat overigens eventuele goede gevoelens die je over de film had meteen onderuit haalt doordat het té open is. Vijf minuten voor het einde dacht ik zelf nog 'dit zou een mooi einde zijn' (en stiekem hoopte ik ook wel dat het zo was. 'Laat het ophouden!'). Erg jammer is het dan dat de film daar nog doorloopt om vervolgens in een totale anticlimax te eindigen.

Conclusie
Skyline ziet er mooi uit, maar daar houdt het dan ook wel mee op. De plot is simpelweg té oppervlakkig en slecht uitgewerkt en rammelt daarmee aan alle kanten. Het einde is gewoon geen einde waar een zichzelf respecterende film mee moet willen afsluiten. Té bizar en veel te open. Uit het niets ineens nog een grote twist, die cruciaal schijnt voor de ontwikkeling van het hoofdpersonage gedurende de hele film, maar nergens wordt toegelicht. Een kortstondige hoop op iets van een zich ontvouwende plot wordt daarmee meteen weer de nek omgedraaid door de aftiteling. Alsof de film maar snel moet aflopen op het moment dat het ergens naartoe lijkt te gaan. Skyline kan in niets tippen aan grotere genrebroeders als Independence Day en War of the Worlds.